Category Archives: spacery w górach

spacery w górach

Krywań – piękna góra czysta energia

Krywań jest piękną górą, leżącą po słowackiej stronie tatr. Jest dość wymagającą górą.

Gdy oglądamy Krywań np. ze szczytów po polskiej stronie to nasuwa się myśl – majestat i piękno.

W wakacje było wiele dni o dobrej widoczności, która dawała nam możliwość oglądania, podziwiania góry.

Warto się na nią wybrać, z niej też rozciąga się piękny widok!

Zgromadź dobry sprzęt na wyjazd i wyruszaj na szlak.

Na początku wędrówki górskie pozbywają nas energii. Ale wzmacniamy kondycję i w późniejszym czasie np. za miesiąc możemy więcej energii zmagazynować na inne wypady górskie.

Ciekawa wyprawa w góry

Było to ciekawe doświadczenie wyjazdu w Tatry, gdyż jak wiele osób lubię chodzić po górach, lubię szlaki – tam gdy nie ma tłumów turystów, tam jest dobra energia, dobry duch górskich wędrówek.

Wykupiłem noclegi w Zakopanem, żeby mieć bliżej do Kościeliska jak i Morskiego Oka i oczywiście o bardzo reklamowanych basenach w Bukowinie Tatrzańskiej. Kiedy rano po przespanej pierwszej noc w nowym pokoju, wstaliśmy dość sprawnie.

Zjedliśmy dobre śniadanie – aha – u Gospodarzy wykupiliśmy tylko obiadokolację – zamierzaliśmy dużo chodzić po górach przez tych kilka dni. Ale wracając, po zjedzeniu dobrego śniadanka, szybkie pakowanie plecaków i do busików w kierunku Kościeliska.

Samej jazdy to ok 20min i jesteśmy w Kirach (następnym razem to weźmiemy noclegi w Kościelisku) to będziemy mieli godzinkę do przodu.

Po kupieniu biletów wstępu prawie biegiem na Czerwone Wierch!

Pogodę mieliśmy piękną i trasę wolną od wielu turystów, ponieważ był to czerwiec więc mijaliśmy do rozwidlenia szlaków wiele wycieczek szkolnych – zielone szkoły!

Dzisiaj napisze w skrócie co było dalej;

  • weszliśmy na Ciemniak,
  • potem do Tomanowej,
  • następnie do schroniska na Ornaku (najedliśmy się tak, że jak wrócimy na nocleg to już chyba nic nie wcisnę)
  • Alinka chciała jeszcze zobaczyć Smreczyński Staw – piękne miejsce.

Powrót do Zakopanego odbył się bez większych problemów. Cała wyprawa zajęła nam cały dzień – było cudownie.

Po kolejnym posiłku tym razem przygotowanym przez Gospodynię – zamiast schudnąć w górach to przytyłam.

Około 23 poszliśmy spać po krótkiej naradzie co robimy następnego dnia.

Padły dwa słowa WROTA CHAŁBIŃSKIEGO

opowiem jak cali wrócimy…

 

 

Wiele pięknych miejsc ma w sobię jakąś energię

Ta wyprawa w góry była moją najfajniejszą przygodą, posłuchajcie…

W to lato było najcieplej. Mnóstwo turystów chodziło po górskich szlakach. Wędrowałam krętymi ścieżkami przez półtorej godziny, ale żarzące słońce i lekki tłok sprawiły, że postanowiłam pójść do schroniska w dolinie kościeliskiej.

Chciałam tam odpocząć, a przede wszystkim byłam głodna i spragniona. Mimo, że dużo osób szło do schroniska głównym szlakiem, ja skręciłam na boczną ścieżkę, żeby uniknąć przepychanek.

Po kwadransie doszłam do schroniska ,, Pod brunatnym niedźwiedziem ’’- oczywiście chodzi o Schronisko na Ornaku. Zamówiłam szarlotkę i mrożoną herbatę. Kiedy tak siedziałam, zza zarośli usłyszałam groźny pomruk. Zadrżały liście, a z gęstwiny wyszedł… niedźwiedź.

Teraz już wiem, dlaczego schronisko ma taką nazwę – szepnęłam do siebie. Niedźwiedź podszedł do mnie ostrożnie. Cały czas kulał i patrzył niespokojnie na mnie. Chciałam wstać i powoli odejść, tak jak się uczyłam. Ale zwierzę nagle zatrzymało się i powiedziało, głośno i wyraźnie:

– Nazywam się Wiktor. Nie bój się mnie, Jola mi o tobie opowiadała. Nie zrobię ci krzywdy. Mam do ciebie jedną prośbę, ale musisz obiecać, że nikomu o mnie nie powiesz, ani nie uciekniesz. To jak będzie?

– Dobrze, pomogę ci Wiktorze. Nikomu o tobie nie powiem.

– Dobrze, a więc wczoraj przedzierałem się przez dziki gąszcz. Nie zauważyłem kłującej rośliny i nadepnąłem na nią. Powbijały mi się w łapę kolce. Wyciągnąłem wszystkie, ale ten ostatni kolec nie chciał wyjść. Proszę cię, pomóż mi!!!- Wiktor położył łapę na stole. Pochyliłam się i za pomocą pęsety wyjęłam dokuczliwego ,,gościa”. Przemyłam jeszcze ranę wodą utlenioną i nakleiłam mały plasterek.

– Skąd to wszystko masz?- spytał zdziwiony Wiktor. Pokazałam mu małą apteczkę, która zawsze ze sobą nosiłam. Kiedy skończyłam pomagać nowemu koledze ten uścisnął mnie jak najlżej. Podziękowania nie miały końca. Nagle drzwi schroniska zaczęły się powoli otwierać, a ze środka dobiegały wesołe głosy. Wiktor jeszcze raz uścisnął mi rękę, pożegnał, a już po chwili zniknął w gąszczu drzew. Miałam już odejść, kiedy na głowę sfrunęła mi koperta. Była od Wiktora, który w ostatniej chwili rzucił mi ją. Otworzyłam i przeczytałam list…

Tego samego wieczora w pokoju myślałam o Wiktorze. To był niezwykle mądry niedźwiedź. Wiem o tym ja i wiecie też wy, więc nie mówcie o Wiktorze byle komu. Jeśli nadejdzie czas i wy może spotkacie mojego przyjaciela. Teraz zachowajcie tajemnicę. Inaczej Wiktor będzie się smucił …